bunu sana hediye etmesem olmazdı.


"...

Küçüklüğümde hep kütü phaneye giderdim, gözlükleri olmayan gözlüklü-bilmiş-hasta çocuklardandım ben. yerini şimdi hatırlayamadığım (niyeki, kapıdan girince soldaki raf, amerikan edebiyatı ) bir yerde 'sineklerin tanrısı' diye bir kitap ismi okumuştum yıllar evvel. oldukça anlamlı görünmüştü gözüme ama hiç okumadım. okumama da gerek yoktu zaten, ismi bana yeterdi. 'ateşe uçan pervaneler' den ben de mistik bir hava alıyordum ama iş tamamiyle yanmaya uçmaktaydı. bir süre devam etti bu, yani yanmaya uçmak. sonra ise zaten yandığımı gördüm, bir süreden sonra da uçmadığımı.

sineklerin gözlerini ise tanıyordum, aynada yansımaya bakmam yeterliydi. üzerimden geçen bulutları izlediğim bir sabahın gecesinde "bedenin içi boşalınca yerine deri ve gözler kalıyor" yazmıştım; kızarmış kocaman gözler, etrafında kırışık siyah halkalar olan gözler, sahibinin kendisini öldürdüğünü söyleyen gözler. farkında olmak bir duygusallık yaratıyorsa bile anlamsızdı, yani anlamlı bakmaya hiç gerek yoktu. hep söylemişimdir -kendi kendime tabi- rüya'nın en güzel tarafı o'na bakmıyor olmaktır; ama ben hem bakmıyordum hem de göremiyordum. işte bu yüzden ki rüyalarını anlatmanı istedim hep senden, dinlemek şaşırmak ve sevmekten başka bir şey aklıma gelmemişti.

..."