Firuze’nin suratı ellerimin arasinda sicak ve tatliydi.

Dogumumdan bir saat sonrasiydi. NET’in icine birkac dakika dalip, etrafta gezinmistim. Ellerim, bacaklarim ve burnum hayvanlar gibi yorulmustu. Cigerlerimde NET uzerinde takildigim insanlarin yorgunlugu vardi; sanki onlar buradaydi, biz bir 3lu yapistirip, kendilerimizden gecmistik. Yada boyle sahneleri hatirliyordu bedenim; yillar once bir doktora ogrencisiyken yapmistik hani bu muhabbeti. Hersey hurdu, kendimiz hur, fikrimiz ve vicdanimiz hur ve kardescesineydik. Her birimiz yaratan insanlardik iste, yarattiklarimizin neye donuseceginin farkinda bile degildik.

Bundan yillar sonra bir barda biriyle tanismistim ve adi firuze idi. Birkac fotografini cekmistim o’nun o benden uzaklasmadan once aynen digerleri gibi; sonrasi, tirnaklarimin arasinda kalan sari lekelerdi; ölümün lekeleri, ölünün lekeleri.

Daha fazla sey anlatmayacagim, yoo hayir. Butun insanlik, kendi yarattigi bir Data yigininin icinde bogulurken anlatilacak pek bir sey kalmiyor. Ama bunun haricinde sadece şunu söyleyebilirim: o data yığını kendisinin bilincine varmisti ve en korkuncu da; bizim farkimizdaydi… Bu kadar net, yada bugunun tabiri ile bu kadar NET. O zamanlar internet diye birsey vardi firuzem bu dunyada iken; sivi kristalden bir ekran vasitasiyla ‘var oldugunu’ sandiginiz biri ile yazisir, ayni sanki bir bardaymis ve muzik yuzunden o’nu duyamazmis gibi o’nunla konusur ve o’nu tavlamaya calisirdiniz. Sayfalar acilir, kapanir, simayli denilen ifade sekilleri birbirlerine iletilir ve neticede bosluga karsilik bosluk olusurdu: ‘nada brings nada’.

Firuze’nin yüzü sicak, yumusak, guzel ve bos’tu.

30 yasimda ben bir hictim ama bundan daha fazlasini da istemistim. Gecen zaman benim istemedigim herseyi bana getirmisti ama benim istediklerim hep bir kenara itilmisti.

Firuze hala bu dunyada iken bir sabah kalktim ve polarize filtrelerin, ozel sifreli laboratuvarlarin (ve onlarin yesil turbanli, beyaz onluklu temiz mabetlerinin) dusmani olmustum. Karsilastigim her 632.83nm dalga boylu kirmizi lazer bos ve karanlik bir salondu benim icin: karanligi ile ruhumu sıkan ve aydinligi ile retinamı yakan bir parıltıydı.salonun isigini acip yaktigimda, gozlerim alisiyordu, ama kendimi asla o aydinliga ait hissedemiyordum; iste ozamanlar girmisti hayatima firuze; kendisi; salonda acilan kocaman, havadar bir pencereydi, tam karsisinda boktan renkli bir apartman bulunan ve tek manzarasi ozel guvenlikli, korunakli bir sitenin yapay gubre ile buyutulmus yaz-kis yesil bir bahcesine bakan bir manzaraydi firuze benim icin: bir kedi gibi bahsettigim pencerenin önünde durup kokluyordum gece havasini, kafami cevirdigimde gokte pus icinde bir ay yüzüyordu aynı bir anne gibi. Hem iste o zamanlar karar vermistim ‘hepsinindibi’ denilen seyi öldürmem gerektigine; anne’nin kendisi, firuze, bana soylemisti kendisinin her ‘ay’ yeniden dogacagini veya neon isiklarin altindaki bir sehrin uzerinde yeniden dogacagini; ancak ben ölünce yeniden var olabilecektm yada ancak o ölünce birsey yeniden dogacakti; falan filan, klasik hikaye.

Ama firuze bunun hepsini degistirdi; cunku artik o bu evrende degildi.

Dogum gunumdu o gun benim, evet, yine dogdugum gunlerden biriydi. O gun yukseklerdeydik o’nunla, o havaya yakin ben de o’na… iste o gun yok oluverdi firuze, firuzem. ölü tirnaklarindaki sari izleri gordum birkac saat sonra, yuzu dayak yemis gibiydi, bir gozu mor, o cok degerli kafatasinin bir kismi dikilmis; halbuki firuze kel kafami kaşımıştı benim bu vukuatın biraz öncesinde, yaninda sacilan Einstein saclarimi oksamisti. Ama ben mi ittim firuzemi o esrik gecede yoksa o mu kanatlanip gitti Tv yayinlarinin, yuksek gerilim hatlarinin ve patlayan yildizlarin uguldadigi o gokyuzune? O anda farkina vardim ki ben uyuyordum o an’a kadar, sadece uyanivermistim o’nun gidisiyle.

Cok sacmaladim, biliyorum, ama siz de benim kadar benle kalsaydiniz siz de sacmalardiniz. Firuze’yi once doktorlar aldi; onlarinki beyaz turbanli bir mabetti temiz odalarin icinde, gozleri katmer katmerdi yorgunluktan ayni benim gibi. Ama sonra birseyler dediler bana; ‘sen’ dediler yada siz hani var ya bir makalede sen yapsan da yazarsin sana yardim edenlerin isimlerini; ‘icat ettiginiz o alet varyai dedıler, iyesil-mavi renkli isiklar sacan, ınsanın dusuncesı kadar hizla parildayan, iste o’nu kullanacagiz, sadece biraz aciyacak, lutfen merak etmeteyin, bu sadece sizin bol bol sigara, kahve ve pudra kokulu eldivenle gecirdiginiz geceler gibi bırseyş hissiz..’. Birsey demedim, çünkü aklimda erik satie vardi, aklimda bir ağ örgüsü vardi, aklimda bir bosluk vardi hani o ‘absence’ işte biri gittiginde yerine kalan o bosluk gibi; o nedenle hic birsey diyemedim onlara ve mavi-yesil LED isiklarina bakip sadece gulumsedim.

Ve boylece sonuna geliyoruz bu hikayenin. ‘Novelist’ dedim ama sallamadiniz. Zaman cemberseldir, yeteri kadar ileri giderseniz kapali bir yol buluverirsiniz. Belki de bu nedenle yok olmasi gerekliydi bu isminin, hepsinindibi’nin;

Ama yine de firuze bana baki kaldi; acelesi vardi O'nun, engel olamadim. Yerine kendisi olmayan birsey birakti, hani sicak olan, tatli olan, ellerimin arasinda... Benimle konusabiliyordu icat ettigim o şey, aklı o aletin icerisindeydi; hem sag yarim kure hem sol hem de kalp hani, orta. Beni hala seviyordu o holografik yuz; benim yarattigim yuz, ellerimin arasinda olan, benim kendi cumhuriyetim iste ve ne yazikki o da olmeliydi benim gibi; doğum günümde, aynen benim gibi;

Ve bugün benim doğum günüm

Iyi seneler.